Sam

Znacie Sama?

W pewnym wieku każda matka go poznaje. Tyle, że jedna pozwoli go udomowić a druga wygoni gdzie pieprz rośnie.  Sam atakuje rodzinę mniej więcej, gdy potomstwo dobiega drugiego roku życia i potrafi przewrócić uporządkowaną rzeczywistość do góry nogami. 

Dajmy na to, wychodzicie z domu. Próbujesz dziecko odziać w kutreczkę, czapkę, buciki itp

Saaaaaaaaaaaam!!! - woła Sam.

Dobrze, skoro chcesz.

Sam chce. Bardzo. Lecz nie może sobie poradzić. Denerwuje się.

- Pomóc - dopytujesz

- Nie, ja saaam.

Czekasz. Samemu nie wychodzi. Krzyczy i się szamocze. W końcu się jednak udaje. Wychodzicie. Sam jest z siebie dumny, choć nieco wkurzony. Zatem ty musisz byc czujna.  Każdy nieostrożny ruch grozi atakiem histerii w miejscu publicznym oraz pokładaniem się na chodniku.

Sam naciska guzik od windy a potem otwiera drzwi. Choć to trudne.

Nie próbuj go w tym wyręczać, choćby nie wiadomo jak Ci się śpieszyło.

Potem Sam pakuje się do samochodu, zamyka drzwi i sadowi się w foteliku. I ma pretensje, że drzwi otwierasz, by Sama przypiąć pasami.

- Nie otwieraj - nawołuje.

Na wszelki wypadek nie wdajesz się z Samem w dyskusje.

Potem jeszcze Sam samodzielnie wysiada, otwiera ciężkie drzwi wiodące do budynku przedszkola, przebiera się.

I wreszcie zostawiwszy Sama na kilkanaście godzin w przechowalni zwanej przedszkolem (lub na odwrót) możesz chwilę odetchnąć (o ile Nowa ma lepszy dzień i nie stęka nieustannie).

Aż do popołudnia. I tak w nieskończoność.

Pytanie tylko, czy kiedy Sam podrośnie, w ten sam gwałtowny acz ochoczy sposób będzie zgłaszał się do wszelkich czynności domowych?

Jak myślicie?